رس را از محدوده 8/1-3/2 نانومتر به 2/3 – 9/3 نانومتر نشان دادند و ضمن آن درهم‌رفتگی پلی‌ال درون خاک رس را نیز گزارش کردند. تشکیل پلی یورتان منجر به افزایش بیشتر فاصله بین لایه‌های تا بیش از 5 نانومتر شد که آن‌ها این احتمال را دادند که به ورقه شدن خاک رس یا پراکندگی لایه‌‌های خاک رس دست یافته اند. آن‌ها دلیل این امر را واکنش میان یون‌های آنیوم66 خاک رس که به عنوان واکنش‌گر فعال برای اتصال با دی‌ایزوسیانات وارد واکنش شده بودند دانستند. نتایج آن‌ها این‌طور نشان می‌داد که تغلیظ پلی یورتان با 5-10درصد وزنی خاک رس منجر به دو-سه برابر شدن خواص کششی همچون کرنش در شکست، مدول و استحکام کششی پلیمر شده است.
در تحقیق دیگری ورقه شدن لایه‌‌های نانو ذرات خاک رس آلی در نانوکامپوزیت‌‌های پلی یورتان حاوی 40درصد وزنی خاک رس آلی مشاهده شد. در این تحقیق خاک رس آلی به طور اضافی با دی آمین عامل‌دار شده بود. نتایج نشان دهنده بیشینه استحکام کششی و کرنش در شکست در 5 درصد وزنی غلظت نانو ذرات حاصل شده است. مطالعات دیگری در زمینه نانوکامپوزیت‌‌های پلی یورتان نشان می‌دهد که بیشینه استحکام کششی و خمشی در غلظت‌‌های اندک از نانو ذرات حاصل می‌شود. چندین مطالعه دیگر نیز در زمینه نانوکامپوزیت‌‌های پلی یورتان حاوی نانو ذرات با غلظت‌های 8–0درصد وزنی خاک رس حاکی از این حقیقت است که خواص کششی مطلوب در محدوده 3-4 درصد وزنی از نانو ذرات حاصل می‌شود. با افزایش غلظت نانو ذرات استحکام نهایی و مدول اولیه نانو کامپوزیت‌ها روندی افزایشی را همانند خواصی چون عدم نفوذ پذیری گاز و پایداری حرارتی نشان داده است[53].
همچنین تحقیقاتی دیگری که در زمینه نانوکامپوزیت‌‌های پلی یورتان انجام شده است که ضمن افزایش تدریجی استحکام کششی با افزایش غلظت نانو ذرات تا 5 درصد وزنی، نشان داده است که روند بهبود تغییرات در دمای انتقال شیشه و پایداری حرارتی برای نانوکامپوزیت‌‌های فوق به طور کاملاً ناچیز بوده است. نتایج بدست آمده در تحقیقات آن‌ها توسط پراش اشعه ایکس در زاویه باز و تصاویر میکروسکوپ الکترونی عبوری حاکی از این حقیقت است که نانوکامپوزیت‌‌های تهیه شده به صورت در هم رفته بوده‌اند[53].
همچنین در کار تحقیقاتی دیگری نیز نانوکامپوزیت‌‌های پلی یورتان مورد بررسی قرار گرفت که افزایش در الاستیسیتی به همراه افزایش در خواص دمپینگ، افزایش چشمگیر در پایداری حرارتی و متعاقباً کاهش در مدول کششی را نشان دادند. نتایج این‌طور نشان داد که با افزایش غلظت نانو ذرات خاک رس آلی اتلاف انرژی نیز بیشتر می‌شود. به طور کل نتایج این‌طور اعلام شد که تشکیل نانو کامپوزیت‌‌های پلی یورتان فقط منجر به بهبود خواص کاربردی نسبت به رزین خالص نمی‌شود[53].
در تحقیق دیگری نیز غشا‌های قابل پخت به کمک پخت تابشی یورتان-اکریلات ها کم‌ترین تغییرات مدول یانگ و استحکام کششی با پخش خاک رس آلی تا غلظت‌های 5 درصد وزنی در فرمولاسیون را نشان داد.
آن‌ها به نتایجی که به ترتیب ارائه می‌گردد رسیدند: پلی یورتان‌ها همچون دیگر پلیمرها، قادرند پس از اعمال تنش موقت به شکل اولیه خود بازگردند. نانوکامپوزیت‌‌های پلی یورتان حاوی 1درصد خاک رس آلی کم‌ترین سرعت آسودگی از تنش را پس از حذف تنش نشان می‌دهند. بررسی نانوکامپوزیت‌‌های پلی یورتان درجه بالای ورقه شدن لایه‌های خاک رس را در 1درصد وزنی آشکار می‌کند و نهایتاً اینکه نانوکامپوزیت‌‌های حاوی 3 و 5 درصد وزنی خاک رس آسودگی از تنش سریع‌تری نسبت به رزین خالص نشان می‌دهند[53].
گروه تحقیقاتی دیگری بر روی خواص فیزیکی دو فیلم الیگومر یورتان-اکریلات قابل پخت به کمک اشعه فرا‌بنفشUV با 0 و 10درصد وزنی خاک رس مطالعاتی انجام دادند. طبق گزارشات این محققان، تغییرات چشمگیری در خواص کششی و دمای انتقال شیشه‌ای نمونه‌ها مشاهده نشده است. الیگومر یورتان-اکریلات حاوی 10درصد وزنی خاک رس در پوشش‌‌های لوازم با براقیت نسبتاً پایین مورد استفاده قرار گرفتند. اندازه‌گیری‌های میکروسکوپ سنجش67 براقیت، نشان داد که الیگومر یورتان-اکریلات حاوی خاک رس کاهش محسوسی در براقیت سطح متناسب با غلظت خاک رس نشان می‌دهد. [53].
2-8-2-کامپوزیت‌های تقویت شده با الیاف طبیعی
گادوری68 و همکاران[54] اثر جذب آب را بر روی خواص مکانیکی کامپوزیت‌‌های تقویت شده با الیاف فلاکس مورد بررسی قرار دادند. آن‌ها خواص مکانیکی الیاف و رزین را جهت تعیین خواص کامپوزیت تولیدی از آن‌ها تعیین کردند. کامپوزیت‌‌های پلی پروپیلن و الیاف کوتاه فلاکس به وسیله تکنیک‌‌های کامپاندینگ، اکستروژن و تزریق تهیه شد. آن‌ها برای بهبود چسبندگی میان الیاف و ماتریس از پلی پروپیلن و پلی اتیلن پیوند داده شده با مالئیک انیدرید استفاده کردند و خواص مکانیکی کامپوزیت از جمله کشش، ضربه آیزود و خمش را قبل و بعد از جذب آب مورد بررسی قرار دادند و در انتها جهت مطالعه مورفولوژی کامپوزیت حاصل، از تصاویر گرفته شده توسط میکروسکوپ الکترونی روبشی بهره جستند.
سریک آلا69 و همکاران [55] در سال 1997 مورفولوژی، خواص مکانیکی، ترکیب شیمیایی و اصلاح سطحی دو نوع الیاف نخل را مورد بررسی قرار دادند. آن‌ها پایداری حرارتی الیاف را با استفاده از آنالیز وزن سنجی حرارتی و حرارتی دیفرانسیلی مورد مطالعه قرار دادند. اصلاحات سطحی که آن‌ها بر روی الیاف انجام دادند شامل اصلاح توسط هیدروکسید سدیم(آلکالی)، استیله کردن و اصلاح سیلانی بوده است که در انتها برای شناسایی اصلاحات سطحی و توپوگرافی سطح الیاف به ترتیب از طیف سنجی مادون قرمز70 و میکروسکوپ الکترونی روبشی71 استفاده کردند.
ون دن اوور72 و همکاران[56] اثر ساختار فیزیکی الیاف فلاکس را بر روی خواص شیمیایی کامپوزیت‌های پلی پروپیلن تقویت شده مورد بررسی قرار دادند. آن‌ها بهبود چسبندگی الیاف و ماتریس را با استفاده از پلی پروپیلن گرافت شده با مالئیک انیدرید دنبال کردند و تحقیق را با انجام آزمون‌های خواص مکانیکی همچون کشش و خمش به اتمام رساندند.
پس از آن‌ها، ری73 و همکاران[57] در اواسط سال 2000 خواص مکانیکی کامپوزیت‌های رزین وینیل استر تقویت شده با الیاف جوت که به طور قلیایی اصلاح شده بودند را مورد بررسی قرار دادند. آن‌ها با اصلاح قلیایی الیاف جوت طی زمان‌ها و غلظت‌‌های متفاوت هیدروکسید سدیم، سعی در بهبود استحکام خمشی و مدول الیاف داشتند. همچنین جهت مشاهده تغییر در ساختار الیاف پس از اصلاح، از تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی بهره جستند.
در اواخر همان سال، استامبولیس74 و همکاران[26] اثر تخریب ناشی از شرایط محیطی را بر روی خواص فیزیکی و مکانیکی الیاف فلاکس مورد بررسی قرار دادند.
رونگ75 و همکاران[58] در اوایل سال 2001 میلادی اثر اصلاح الیاف را بروی خواص مکانیکی کامپوزیت‌‌های اپوکسی تقویت شده با الیاف سیسال76 مورد بررسی قرار دادند. از جمله اصلاحاتی که توسط این تیم تحقیقاتی انجام شد می‌توان به آلکالیزیشن، استیلیشن، سیانواتیلیشن و همچنین جفت کننده سیلانی اشاره کرد. آن‌ها همچنین با استفاده از طیف سنجی مادون قرمز، تفرق اشعه ایکس و تست‌‌های کشش، تفاوت در ساختار، اجزا، ابعاد و خواص مکانیکی الیاف سیسال را توسط روش‌های مختلف اصلاح مورد بررسی قرار دادند.
هم‌زمان با رونگ و تیم تحقیقاتی او، وان د ولد77 و همکارش کیکنز78[59] مطالعه‌های را بر روی چند خواص پلیمر‌های ترموپلاستیک از جمله خواص فیزیکی، مکانیکی و حرارتی انجام دادند و نتایج آن‌ها را در کامپوزیت‌‌های تقویت شده با الیاف فلاکس مورد بررسی قرار دادند و به این نتیجه رسیدند که پلی‌پروپیلن ترکیبی از بهترین خواص را به عنوان فاز ماتریس می‌تواند داشته باشد.
جان79 و همکاران[60] نیز در اوخر سال 2001 میلادی با استفاده از روش‌های شناسایی طیف سنجی فوریه-رامان و میکروسکوپ الکترونی روبشی، الیاف فلاکس اصلاح شده با سود سوز‌آور را مورد مطالعه قرار دادند.
وان د وینبرگ80 و همکاران[61] در اوایل سال 2003 اثرات اصلاح شیمیایی و فرآیندی الیاف فلاکس را بر روی کامپوزیت‌های آن‌ها مورد بررسی قرار دادند. آن‌ها روش‌‌های متعددی از جمله روش قلیایی، اپوکسی رقیق، استون و سیلان را به عنوان عوامل اصلاح مورد آزمایش قرار دادند و در نهایت با اندازه‌گیری خواص مکانیکی کار خود را به اتمام رساندند.
هم‌زمان با تیم تحقیقاتی وان د وینبرگ، کانترو81 و همکاران[62] نیز اثر اصلاح الیاف را بر روی قابلیت خیس شدن و رفتار مکانیکی کامپوزیت‌‌های پلی‌پروپیلن تقویت شده با الیاف فلاکس مورد بررسی قرار دادند. آن‌ها معتقد بودند که اصلاح شیمیایی تقویت کننده‌‌های طبیعی می‌تواند چسبندگی آن‌ها را به ماتریس پلیمر افزایش دهد. به همین جهت اثر اصلاح کننده‌های مختلفی از جمله مالئیک انیدرید، کوپلیمر مالئیک انیدرید ‌پلی‌پروپیلن و وینیل تری اتو کسی سیلان را بر روی امتزاج پذیری ماتریس و الیاف در ترم‌‌های خواص مکانیکی و انرژی سطحی کامپوزیت‌ها مطالعه کردند و برای اثبات نتایجی که بدست آوردند از طیف سنجی مادون قرمز استفاده کردند.
وانگ و همکاران[63] اصلاح الیاف فلاکس را با عوامل شیمیایی مختلفی از جمله سیلانی، بنزوئیلیشن و پراکسیدی مورد بررسی قرار دادند. در این مورد آن‌ها روش‌‌های مختلف اصلاح الیاف فلاکس و اثر اصلاحات را بر روی کارایی مکانیکی و رفتار حرارتی الیاف مورد بررسی قرار داده و جهت مشاهده تغییرات ساختاری و مورفولوژی سطح از میکروسکوپ الکترونی روبشی و همچنین جهت مشاهده تغییر در کارایی مکانیکی از آزمون‌‌های خواص مکانیکی یاری جستند و جذب رطوبت الیاف را بر اساس وزن اضافه شده ناشی از قرار گرفتن در آب مورد بررسی قرار دادند.
در سال 2003 میلادی، بوس82 و همکاران[25] رفتار فشاری کامپوزیت‌های اپوکسی تقویت شده با الیاف فلاکس را مورد بررسی قرار دادند. آن‌ها معتقد بودند که چسبندگی فصل مشترک کامپوزیت اپوکسی و الیاف فلاکس توسط حذف لایه‌های واکسی در سطح الیاف، قابل بهبود است. به همین جهت با استفاده از‌آغشته سازی الیاف در رزین ملامین فرمالدئید سعی در بهبود استحکام فشاری کامپوزیت داشتند که این افزایش متناسب با میزان حضور رزین ملامین فرمالدئید در کامپوزیت است که البته منجر به کاهش استحکام کششی الیاف، و در نتیجه کاهش استحکام کششی کامپوزیت خواهد شد.
همچنین تی سرکی83 و همکاران[64] در سال 2005 اثر اصلاحات استیلیشن و پروپیونیلیشن را بر روی الیاف طبیعی فلاکس، همپ84 و چوب مورد بررسی قرار دادند. آن‌ها برای مشاهده شیمی سطح الیاف بعد از اصلاحات فوق، تصاویر و نمودار‌های تهیه شده از میکروسکوپ الکترونی روبشی و اشعه ایکس را مورد مطالعه قرار دادند.
وان د وینبرگ و همکاران[65] در آگوست همان سال بهبود خواص کامپوزیت‌های تقویت شده با الیاف فلاکس را با استفاده از اصلاح آلکالین مورد بررسی قرار دادند. آن‌ها با استفاده از اصلاح آلکالی الیاف سعی در بهبود فصل مشترک ماتریس و الیاف نمودند و توانستند افزایش خواص مکانیکی را به طور محسوسی نشان دهند. همچنین آن‌ها برای مشاهده سطح شکست و تغییر خواص در توده الیاف بعد از انجام آزمون‌های خواص مکانیکی از تصاویر تهیه شده توسط میکروسکوپ الکترونی روبشی استفاده نمودند.
چند ماه بعد زافیرو پوالوس85 و همکاران[66] در سال 2006 اثر اصلاح سطحی را بر روی استحکام الیاف فلاکس مورد مطالعه قرار دادند. اصلاح سطحی که تیم تحقیقاتی آن‌ها بر روی الیاف انجام دادند، استیله کردن86 بوده است که با استفاده از اندازه‌گیری خواص مکانیکی اثرات آن بر روی الیاف مورد بررسی قرار گرفت.
مارشال87 و همکاران[67] ده ماه بعد به منظور

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   منابع و ماخذ پایان نامهعقد اجاره، ضامن معتبر
دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید