اماکن عمومی نامناسب برای معلولان | بیماری

: *محمود کاری: در روزای گذشته تماشاگر بروز حوادثی در ایستگاه های مترو بودیم که یکی از قربانیان این حوادث، فردی نابینا بود. جانبازان، معلولان و افراد کم توان جسمی واسه به کار گیری وسایل نقلیه عمومی مثل مترو و اتوبوس با مشکلاتی روبه رو هستن و مسئولان وسایل نقلیه عمومی، هدفی واسه مناسب سازی این ایستگاه ها ندارن تا این وسایل نقلیه واسه همه مردم قابل استفاده شه.

آکا ایران: به نقل از روزنامه آرزو، شرکت استفاده مترو، این موضوع رو به پیمانکاران واگذار می کنه و پیمانکاران، شرکت استفاده رو مسئول می دونن. وسایل نقلیه عمومی باید دارای استانداردای جهانی باشن و بحث مناسب سازی این فضاها واسه جانبازان و معلولان در این استانداردا گذاشته شده. از بین ۴خط متروی فعال تو تهران، حدود ۸۰ درصد اونا آسانسور و استانداردای رفت وآمد واسه معلولان رو ندارن. ایستگاه های مترو بدون هرگونه علائم خطر و سنسور واسه معلولان و جانبازانه. جامعه مدنی و فعالان در این مورد، طی جلسات فراوون با شهرداری و شورای شهر از مشکلات و نیازای این افراد سخن گفته و مسئولان واسه همکاری بیان تمایل می کنن اما پیشرفت چندانی در این مورد به دست نمیاد. مثلا مشورتایی با پیمانکار خط ۶ مترو در مورد نصب آسانسور انجام شده اما ایشون اعلام کردن که تعهدی در این مورد ندارن. البته تمهیداتی واسه تشویق معلولان هم جهت با به کار گیری این وسایل در نظر گرفته شده و میشه از اهدای کارت رایگان مترو و اتوبوس به این افراد نام برد که با ارائه مدارک لازم از طرف معلولان، شرکت استفاده مترو، این کارت رو به رایگان در اختیار درخواست کنندگان قرار میده. یکی از مشکلاتی که در راه مناسب سازی فضای شهر واسه معلولان و جانبازان هست، اینه که شهرهای ما در گذشته و بدون توجه به این مسائل بوجود اومده ان اما باید به این نکته توجه داشت که امروزه و در شهرسازی جدید، استانداردایی هست که افراد متولی ساخت بناها باید به اونا توجه کنن و در این استانداردا به مناسب سازی فضای شهر واسه معلولان و جانبازان اشاره شده. معابری تو تهران ساخته شده که واسه استفاده معلولان مناسب هستن اما به دلیل ورود موتور سیکلتا به این معابر، مشکلاتی در این گذرگاها تعبیه می شه که باعث ناهمواری راه واسه افراد سالم می شه چه برسه به معلولان. این مشکلات واسه مادرانی که کالسکه به همراه دارن باعث دردسر می شه و باید با روشای دیگری مثل افزایش جریمه ها با موتور سواران متجاوز به حریم پیاده رو برخورد شه.
معلولان نیازمند توجه شهرداریا
کلا در مورد مناسب سازی فضا واسه معلولان تلاشایی انجام شده اما به دلیل وجود ناهماهنگی در سازمانا، این زحمات، به هدر رفته. شهرداری، کارای عمرانی بسیار بزرگ انجام داده اما نسبت به معلولان توجه کافی رو نداشته. برداشتن چند پله از جلوی معلولان و یا نصب یه آسانسور در مقابل هزینه طرحای کلان شهرداری، هزینه ناچیزیه اما به دلیل نبود آشنایی بعضی مسئولان با این مسائل یا بی توجهی پیمانکاران، معلولان و جانبازان ما با مشکلاتی در سطح عادی زندگی روبه رو شدن. براساس قوانین و دستور العملای موجود در این مورد، پیاده روهای بالای ۲ متر عرض، باید همسطح باشن، وجود پلای ارتباطی در تقاطع کوچه ها و خیابونا، هم اینکه پلای روی جوی آب، اجباریه. واسه نابینایان هم باید در عرض ۴۰ سانتی متر با موزائیکای شیاردار و همسطح پیاده رو، مسیرهایی تعبیه شه. در خیلی از پیاده روامون این مسائل هست اما استانداردای لازم رعایت نشده. مثلا به جای موزائیکای شیاردار از موزائیکای پولکی استفاده شده. مسیرهایی باید به عنوان نقاط خطر تعبیه شه، طوریکه نابینایان، به محض ورود به این نقاط از وجود خطر خبردار شن. شهرداریا باید با دادن آموزشای نیاز به عوامل اجرایی و پیمانکاران، اونا رو از اعمال درست استانداردها آگاه کنن.
ایجاد مشکلات در پیاده رو اشتباهه
ورود موتور سیکلتا به پیاده روها نیازمند آمادگی بازدارنده س، چون ورود وسایل نقلیه به پیاده رو افراد سالم رو هم آزار میده. تعبیه مشکلات در پیاده رو راه حل درستی نیس چون در کنار جلوگیری از ورود موتور سیکلتا، سالمندان، جانبازان، معلولان و مادرانی که به همراه خود کالسکه دارن رو هم با مشکلاتی در عبور و مرور مواجه کرده. چیزی در حدود چهار تا پنج درصد از اماکن عمومی ما استانداردای لازم در مورد مناسب سازی فضاها رو رعایت کردن و خیلی از مساجد، رستورانا و… از پذیرش معلولان و جانبازان معذورن. خیلی از معلولان که دوست دارن در مراسمای مذهبی یا مجالس ترحیم شرکت کنن، به دلیل فضای ناجور مساجد واسه این افراد، از این مسائل باز مونده ان. بعضی فروشگاه های بزرگ به دلیل چیزای مهم این مناسب سازی، می تونن از معلولان استقبال کنن اما کلا اماکن عمومی مثل درمانگاها و ساختمونای پزشکان، از اونجایی که این اماکن، ملک شخصی بوده یا بعدا تغییر کاربری داده، نمی تونن پذیرای جانبازان و معلولان باشن. در بوستونا و پارکا، وضع بهتره اما این اماکن هم دارای بعضی نواقص مثل سرویس بهداشتی، ورودیا و… هستن. داخل بوستونا به نسبت بقیه اماکن عمومی وضع مساعدتری واسه معلولان دارن. راهنمایی و رانندگی هم طرحی داره که طی اون سیستم صوتی روی چراغای راهنمایی نصب شه که باید در اجرای این طرح تسریع شه. هم اینکه چراغای خاص معلولان و نابینایان که واسه گذشتن از خیابون، می تونن با فشار دکمه های تعبیه شده، چراغ رو واسه ماشینا قرمز کرده و از خیابون بگذرند. این چراغا هنوز به طور کامل اجرایی نشده و در چند نقطه به صورت آزمایشی تعبیه شده. کلیدای تعبیه شده واسه این چراغا در جای مناسبی نیس که واسه همه معلولان در دسترس باشه و این افراد نیازمند کمک بقیه واسه به کار گیری این کلیدها هستن. اینجور تعابیری از طرف راهنمایی و رانندگی در مرحله آزمایشی قرار داره و کافی نیس. شهرداری باید به تعهدات قانونی خود در قبال همه شهروندان بکنه و نسبت به همه مردم احساس مسئولیت داشته باشه. ۱۰ درصد از مردم رو جانبازان و معلولان تشکیل میدن که باید از حقوق شهروندی بهره مند شن، چون مانند بقیه افراد مالیات و مشکلات شهرداری رو پرداخت می کنن. سازمانای مردم نهاد بسیاری در مورد پشتیبانی از معلولان فعالیت می کنن که شهرداریا می تونن از نظرات تخصصی این سازمانا استفاده کنن و بخشی از نظارتا رو به جامعه مدنی بسپارن تا این به بهترین شکل انجام شه.
* رئیس انجمن ندای معلولان ایران

منبع :

این نوشته در سلامتی فرستاده شده.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *